شعری در وصف اشترانکوه
پلنگ خفته در دامان زاگرس چراغ چهرة تابان زاگرس
غزال بی قرار پای دربند شکار دیدة حیران زاگرس
عروس ترمه پوش اطلس آرا که کرده رخنه در بنیان زاگرس
تویی ای اشترانکوه ای دلارام که دادی جلوه ای بر جان زاگرس
تو زلفی یا هلال ماه ابرو و یا خال لب و دندان زاگرس
تو لبخندی تویی لوح تبسم تویی آن صورت خندان زاگرس
تو خود انگشتری اما نگینت گهر آن گوهر و مرجان زاگرس
ندانم سورمه ای یا سورمه دانی که می داند بجز چشمان زاگرس
چمن بودی به گل آرسته گشتی صفا دادی به تابستان زاگرس
همه گم گشته اند الا تو ای یار در این پهنای بی پایان زاگرس
وجود خویش را سیراب کردی ز موج ابر پر باران زاگرس
به یمن بارش بی وقفه توست وفور چشمة جوشان زاگرس
گهر از شیرة جان تو نوشید که جاری گشته در شریان زاگرس
تو آن تصویر صاف سايه روشن نهادی در کف دستان زاگرس
ندانم مهماني یا میزبانی که جا خوش کرده ای بر خوان زاگرس
سری داری که نامش سنبران است نشان و شهرت و عنوان زاگرس
مدار آهو و كلهای وحشـــــی قرار ثابت مرغان زاگرس
نسیم صبحگاهی سر نپیچید ز دستور تو و فرمان زاگرس
ز خشم دی و لطف ماه خرداد تو هم دردی و هم درمان زاگرس
شبی بعد از نزول برف سنگین شوی مهتاب نورافشان زاگرس
حصول بخشش همواره توست حیات سبز در جریان زاگرس
به تعبیری که از نام تو پیداست خود اشتر قله ات کوهان زاگرس
من و تو دست دوستی داده بر هم به زیر سایه احسان زاگرس
دلی دارم به کوهها خورده پیوند هوادار تو و خواهان زاگرس
گشوده سینه ام را تیر عشقی زفتراک تو و مژگان زاگرس
قسم خوردم برای خاطر تو بمانم بر سر پیمان زاگرس
