از یک دوست

در گستره بی انتهای آسمان آنجا که جولانگه بادهاست و ابرها 

عقابی می گذشت

با شکوه و مغرور

قلبم از پستی این دنیا در تاریکی غم آلودش چنان فشرد که گویی خونم همه قیرابه است تفته که وجودم را می گدازد.

تماشای این ستیغ نستوه پابرجا ، مغزم را خنک می کند.

خوشا به حال آنانکه عقاب وار و بادسان بر سینه پاک کوه قدم می گذارند و در بلندای اهوراییش از همه پستی و پست اندیشان این روزگار وا می گسلند.

خوشا به حال آنانکه بی شائبه پاکند و به سان آسمان و عقاب و کوه بلند اندیشند و بی مرگ .

خوشا به حال آنانکه آزادند......